Κύθηρα ή Τσιρίγο (κατά τα Μεσαιωνικά χρόνια). «Ταξίδι στα Κύθηρα» -στο νησί της θεάς Αφροδίτης- μέσα από την ποίηση του Μπωντλαίρ, την εικαστική ματιά του Βαττώ, την πένα της Μιρέλλας Παπαοικονόμου και την ερμηνεία του αείμνηστου Δημήτρη Μητροπάνου, καθώς και υπό την μυθική διάσταση, που προσδίδει ο Αγγελόπουλος.
Τα Κύθηρα, ένας επίγειος παράδεισος για ανθρώπους εκλεκτούς. Τέτοιους συνάντησα μόνο. Αποσβολωμένη από την αρχιτεκτονική, που δεσπόζει στους οικισμούς, και τις βυζαντινές εκκλησίες.
Δεν θα διαδραματίσω τον ρόλο του ξεναγού ούτε θα σε βομβαρδίσω με τοπίαο καθένας διαθέτει τη δική του οπτική γωνία, από την οποία αντιλαμβάνεται γεγονότα και καταστάσεις. Κι άλλωστε, δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο: μία φορά ίσον καμία, επομένως κι εγώ η ίδια έχω πολλά να μάθω και να δω για έναν τόπο, που μόνο αδιάφορη δεν με άφησε…
Πρώτη φορά στα Κύθηρα, λοιπόν, και πριν ξεκινήσω το ταξίδι έλαβα τις πληροφορίες μου από γνωστούς και φίλους. Δεν με ελκύει αυτή η «εμπορικότητα», να πάω, δηλαδή, κάπου επειδή το προτιμούν οι περισσότεροι… Ωστόσο, δεν το απέφυγα και θέλω να μοιραστώ μαζί σου τους λόγους, για τους οποίους δεν το μετάνιωσα.
Στο νησί γεύτηκα ωραία φαγητά, ποιοτικά… Την «Ταβέρνα της Φιλιώς», όμως, την επισκέφτηκα ξανά και ξανά. Ήταν ακριβώς αυτό, που μου περιέγραψαν: από την πηγή στην κατανάλωση! Ρώτησα και έμαθα πως η Φιλιώ αποσύρθηκε πια, αλλά η οικογενειακή παράδοση συνεχίζεται. Έφαγα αυθεντικά· οι γεύσεις, «θύμησες» από τα παιδικά χρόνια. Και ο γαστρονομικός της θησαυρός αδιαμφισβήτητα είναι ο κόκορας, που εκτρέφουν οι ίδιοι. Και, που μέχρι τότε, δεν συγκαταλεγόταν στο διατροφολόγιό μου.
Κι ως γνήσια λάτρης του παξιμαδιού, από το ταξίδι αυτό δεν έλειψε η «επιδρομή» μου στο αρτοποιείο (ή τον φούρνο-μουσείο) του Καραβά. Κλασικά λαδοπαξίμαδα, με ελιά και λιαστή ντομάτα, με χαρούπι, μπισκότα και ροζέδες, από όλα είχε η βαλίτσα στο τέλος των διακοπών. Μη με ρωτήσεις αν θα ξεχώριζα κάποιο προϊόν, δεν μπορώ να απαντήσω…
Οι παραλίες… Όποιος γνωρίζει από Κύθηρα, ξέρει ότι οι παραλίες είναι αρκετά δυσπρόσιτες. Αλλά θεωρώ ότι αυτό είναι που σε αποζημιώνει στο τέλος, η θέα του «αλάβωτου» τοπίου, που ξεπροβάλλει, με φόντο την άγρια φύση.
Προσπάθησα να κολυμπήσω σε όσες περισσότερες ήταν εφικτό, για τις ημέρες διαμονής μου. Αυτή, η οποία μου έκανε τη χειρότερη εντύπωση εξαρχής (και θα σου εξηγήσω το γιατί), κατέληξα να την λατρέψω!
Αναφέρομαι στην «Φυρή Άμμο», κοντά στο χωριό του Καλάμου, μία παραλία απαράμιλλης ομορφιάς· γραφική όψη των βράχων, κοκκινωπή άμμο στην ακτή και βότσαλα. Στην οποία, ωστόσο, ποτέ δεν βρήκα να πιω το πρωινό μου καφεδάκι (κι ας ήξερε η παρέα μου ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν καθόλου αποδεκτό από μέρους μου). Όταν διαπίστωσα τις μισθωμένες ξαπλώστρες, αλλά την απουσία έστω κάποιας καντίνας -ομολογώ ότι, παρότι ήξερα που πάω, το μάτι μου δεν σταμάτησε να αναζητά κάποιο beach bar- ξενέρωσα (δεν υπάρχει πιο κατάλληλο ρήμα, νομίζω).
Μέχρι την πρώτη βουτιά… Τα πιο κρυστάλλινα νερά, που συνάντησα κατά την παραμονή μου στα Κύθηρα!
Μου λείπουν ακόμα πολλά αξιοθέατα. Δεν πρόλαβα, για παράδειγμα, να πάω στη βραχονησίδα «Χύτρα» ή να επισκεφτώ τα Αντικύθηρα. Έφυγα σίγουρα με μία βαλίτσα αναμνήσεις, πολλά παξιμάδια, τη φατουράδα μου (το παραδοσιακό λικέρ του νησιού), ένα αναμνηστικό μπουκετάκι «Σεμπρεβίβα», αλλά και κάτι πιο πολύτιμο, για κάποιον, που ξεκινάει το δημοσιογραφικό του ταξίδι.
Αναζήτησα τον εκδότη της τοπικής εφημερίδας, με την ελπίδα ότι θα αποκτούσα κάποια αντίτυπα ως αναμνηστικά. Όχι απλά με εξυπηρέτησε, αλλά όταν μου είπε ότι «μοναδική ανταμοιβή του είναι η επίσκεψή μου στον τόπο τους», ένιωσα στο πετσί μου, λίγο παραπάνω, τη νησιώτικη φιλοξενία.
Λόγω τιμής…στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθώ!
