Η Billie Holiday το είδωλο της εφηβείας μου η φωνή που έπαιζε στο βινύλιο στο δωμάτιο σε καθημερινή βάση μια εποχή, η ασπρόμαυρη ταινία με την ζωή της που είδα τυχαία και στα κρυφά ένα βράδυ στην Ερτ σε πολύ μικρή ηλικία και από τότε ψάχνω να την βρω
Η Billie Holiday. Η πιο αγαπημένη μου από όλες
Mια από τις σπουδαιότερες φωνές της τζαζ
Μια φωνή ραγισμένη, αλλά και συγχρόνως δυναμική άφησε τη σφραγίδα της στη μουσική. Παρά τις απίστευτες αντιξοότητες, τις δυσκολίες που συνάντησε κατάφερε όχι μόνο να ξεχωρίσει από πολύ νωρίς αλλά παρόλη την πλήρη απουσία επίσημης μουσικής εκπαίδευσης έγραψε ιστορία
Το πραγματικό της όνομα, ήταν Eleanora Fagan. Γεννήθηκε στις 7 Απριλίου του 1915 στη Φιλαδέλφεια της Pennsylvania, από δύο έφηβους και ανύπαντρους γονείς.
Η Billie Holiday είχε μια δύσκολη και γεμάτη στερήσεις παιδική ηλικία, ενώ στα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής της έζησε με διάφορους συγγενείς, βλέποντας τη μητέρα της μονάχα περιστασιακά και τον πατέρα της ακόμα σπανιότερα.
Σε ηλικία 9 ετών η Billie κλήθηκε σε δικαστήριο ανηλίκων το 1925 και στάλθηκε για μερικούς μήνες σε ένα καθολικό αναμορφωτήριο για «προβληματικά» κορίτσια. Όταν επέστρεψε στη μητέρα της, ξεκίνησε να δουλεύει στο εστιατόριο που εκείνη είχε στο μεταξύ ανοίξει και ως τα έντεκά της είχε παρατήσει οριστικά το σχολείο. Εκείνη την περίοδο, μάλιστα, ένας γείτονας προσπάθησε να τη βιάσει, όμως η μητέρα της πρόλαβε να τον σταματήσει και τελικά συνελήφθη.
Σε ηλικία δώδεκα χρονών, κατάφερε να βρει ένα καταφύγιο από την ταραγμένη ζωή της, όταν πρωτοάκουσε τους δίσκους του Louis Armstrong και της Bessie Smith. Αφού μετακόμισε με τη μητέρα της στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης, αναγκάστηκε στα δεκατέσσερά της να δουλέψει σε ένα πορνείο και να περάσει μερικούς μήνες στη φυλακή μετά από επιδρομή της αστυνομίας. Γύρω στο 1930, ξεκίνησε να τραγουδάει στα κλαμπ του Χάρλεμ και άλλαξε επισήμως το όνομά της- δανείστηκε το Billie από την ηθοποιό Billie Dove, που της άρεσε, και το Holiday από τον πατέρα της- ώσπου στα δεκαοχτώ της την ανακάλυψε ο παραγωγός John Hammond.
O Hammond ήταν αυτός που της προσέφερε την πρώτη της μεγάλη ευκαιρία: να ηχογραφήσει με τον ανερχόμενο τότε κλαρινετίστα Benny Goodman και το συγκρότημά του. Αργότερα δήλωσε για τη Billie Holiday ότι ήταν η πρώτη γυναίκα τραγουδίστρια που άκουσε να τραγουδάει σαν «τζαζ ιδιοφυΐα», μιμούμενη το στυλ των μουσικών που αυτοσχεδίαζαν.
Μετά τη συνεργασία της με τον Goodman το 1934, δούλεψε με τον τζαζ πιανίστα Teddy Wilson, επηρεασμένη και από το καινούριο είδος του swing, ηχογραφώντας τραγούδια όπως το «Miss Brown to You». Εμφανίστηκε, μάλιστα, και σε ένα μικρό ρόλο, ως γυναίκα που την κακομεταχειρίζεται ο εραστής της, στην ταινία «Symphony in Black» του Duke Ellington.
Εκείνη την περίοδο, γνώρισε το σαξοφωνίστα Lester Young που ήταν για πολλά χρόνια μέλος της ορχήστρας του Count Basie. Συνδέθηκαν με μια αρκετά στενή φιλία, με τον Young να μένει με την Billie Holiday και τη μητέρα της για ένα διάστημα. Εκείνος της χάρισε το παρατσούκλι που θα τη συνόδευε σε όλη της τη ζωή, «Lady Day», όταν το 1937 ξεκίνησε περιοδεία με την ορχήστρα του Basie.
Το 1939, ηχογράφησε δυο από τα πιο διάσημα τραγούδια της, το «God Bless The Child» που έγραψε με αφορμή έναν καβγά που είχε με τη μητέρα της για τα οικονομικά τους, και το «Strange Fruit», ένα γενναίο κομμάτι που μιλούσε για το λιντσάρισμα των Αφροαμερικανών στο Νότο. Για να ηχογραφήσει το δεύτερο, αναγκάστηκε να αλλάξει δισκογραφική. Πολλοί ραδιοφωνικοί σταθμοί, μάλιστα, το απαγόρευσαν, κάτι που βοήθησε, όμως, στο να συζητηθεί ακόμα περισσότερο και να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Παραμένει μέχρι σήμερα ίσως το πιο χαρακτηριστικό τραγούδι της.
https://www.youtube.com/watch?v=h4ZyuULy9zs
Αρκετά από τα τραγούδια που ηχογράφησε μέσα στα χρόνια αφορούσαν θυελλώδεις και ταραγμένες ερωτικές σχέσεις. Παντρεύτηκε τον James Monroe το 1941, και ενώ έπινε ήδη αρκετό αλκοόλ, ο άντρας της την έφερε σε επαφή με τα ναρκωτικά. Ο γάμος δεν κράτησε, αλλά η κατάχρηση ουσιών θα έμενε στη ζωή της Billie Holiday σχεδον μέχρι το τέλος
Το 1954, έκανε μια άκρως επιτυχημένη περιοδεία και στην Ευρώπη ,ενώ το 1956, αποφάσισε να μοιραστεί με τον κόσμο την ιστορία της. Σε συνεργασία με τον William Dufty, δημοσιογράφο της New York Post, έγραψε και δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της, «Lady Sings. Το 1957 αν και η φωνή της είχε γίνει πιο εύθραυστη, έδωσε μια εντυπωσιακή ερμηνεία στην τηλεοπτική εκπομπή του CBS «The Sound of Jazz», μαζί με τους Ben Webster, Lester Young και Coleman Hawkins. Η τελευταία της ηχογράφηση ήταν το «Lady in Satin» το 1958, με τη φωνή της να έχει γίνει πιο βραχνή χωρίς όμως να χάνει το έντονο συναίσθημά της.
Και η αυλαία άρχισε να πέφτει.
Η τελευταία φορά που τραγούδησε μπροστά σε κοινό ήταν στις 25 Μαΐου του 1959 στη Νέα Υόρκη. Λίγο αργότερα εισήχθη στο νοσοκομείο εξαιτίας προβλημάτων που είχε με το συκώτι και την καρδιά της. Ήταν τόσο εθισμένη στην ηρωίνη που συνελήφθη για κατοχή ναρκωτικών ακόμα και μέσα στο νοσοκομείο. Τελικά, στις 17 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς πέθανε από κίρρωση του ήπατος βάζοντας τέλος στην αυτοκαταστροφική πορεία της ζωής της αφήνοντας πίσω της ένα έργο μοναδικό ερμηνείες βγαλμένες μέσα από την βασανισμένη της ψυχή.
